05-06-09

Voor stef van Mama

En dan ineens uit het niets veranderd je leven op stel en sprong

mijn zoon heeft aanvallen  en ze weten nog niet waarom.

Je kind zo te zien liggen, met draaiende ogen  is niet fijn

dit doet voor een ouder dan ook verschrikkelijk veel pijn.

Onderzoeken en wat al niet meer

die onzekerheid maakt me gek en doet verschrikkelijk zeer

Eindelijk het antwoord is daar........

epilepsie verdomme is dit echt waar???

Gedachten en beelden schieten door mijn hoofd

mijn leven staat even stil en ik ben verdoofd.

Wat nu, waarom hij.......

we hadden net ons leventje weer op de rij.

Aan de medicijnen dan maar dag in dag uit

en dan ........ hoera  het gaat goed de aanvallen blijven uit.

Alleen loslaten kan ik het niet

maar het moet, hij moet verder zonder twijfel, angst en verdriet.

Stef mijn zoon, mijn trots van 10 jaar oud

jou leven wordt met de dag verder opgebouwd.

Epilepsie of niet.......

jou en ons kapot laten maken door deze ziekte dat lukt zeker niet.

Liefs Mama

xxx

09:00 Gepost door Stef in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) | Tags: gedicht, epilepsie |  Facebook |